Όνειρο

Ζούσες στ' όνειρο ή στην πραγματικότητα;

Στο παρόν, το παρελθόν ή το μέλλον;

Αδύνατο να διακρίνεις.

Οφθαλμαπάτη

Ήταν μακριά

και παλι τόσο κοντά.

Το έβλεπες μπρος στα μάτια σου

αλλά μήπως ηταν μια οφθαλμαπάτη;

Άνθρωποι

Εσύ κοιτούσες... Ξανακοιτούσες...Παρατηρούσες... Έψαχνες... Τι έψαχνες, τι κοιτούσες, τι παρατηρουσες; Τη ζωή να κυλά, να κυλά μπροστά σου αμείλικτη, αδυσώπητη.

Άβυσσος

Μια άβυσσος σε χώριζε απ' την πραγματικότητα

μια άβυσσος χαοτική μ' ένα τεράστιο στόμα

ένα στόμα σου κατάπινε το μυαλό.

Το Άγαλμα μέρος Β'

Πετάχτηκε απότομα, καθώς το εκτυφλωτικό φως του ήλιου έπεφτε στα μάτια της. Οι κουρτίνες ήταν ανοιχτές και το δροσερό αεράκι την αναζωογόνησε. Χαρούμενες φωνές παιδιών ακούγονταν παντού, καθώς πλατσούριζαν στη θάλασσα.

Το Άγαλμα

Του γλύπτη Κ. Σεφερλή... Βρίσκεται στην πλατεία Τοσίτσα στην Αθήνα και απεικονίζει τη Β. Ήπειρο ως γυναίκα αλυσοδεμένη, παραπέμποντας στα μαρτύρια που έχουν υποστεί οι κάτοικοί της. 

Σκυμμένη πάνω απ’ το νεροχύτη, η Μαρία έπλενε με αργές νωχελικές κινήσεις τα βρώμικα πιάτα. Ο μονότονος ήχος από ένα παλιό ρολόι τοίχου, ήταν η μόνη υπενθύμιση ότι οι ώρες περνούσαν. Η μόνιμα ανοιχτή τηλεόραση της κρατούσε συντροφιά. Όχι πως άκουγε τι έλεγαν οι άνθρωποι που μιλούσαν ακατάπαυστα... Οι κουβέντες τους μπλέκονταν με το συνεχόμενο ενοχλητικό ήχο του πλυντηρίου ρούχων.

Λευκό χρώμα

Λευκό χρώμα παντού... Τα μάτια του το κοιτούσαν το ξανακοιτούσαν, αδυνατώντας
να προσαρμοστούν σ’ αυτό το κενό, αδιάφορο χρώμα, που έστεκε μπροστά του άδειο, ελλιπές, λες και περίμενε να ρίξει κάποιος πάνω του ένα μαγικό συστατικό, κάτι που θα του προσέδιδε ζωή.

Έμπνευση

Δυσκολεύομαι να 

μουτζουρώσω με γράμματα αυτή τη λευκή “κόλλα” του υπολογιστή. 

Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητα

 o πίνακας "A head" είναι του Amedeo Modigliani

Με λένε Γιώργο, Ηλία, Πέτρο, Κώστα, Θανάση. Τι σημασία έχει όμως, πως με λένε; Μου προσδίδει κάποια ξεχωριστή ιδιότητα το όνομά μου; Δεν νομίζω. 

Περί μοναξιάς και άλλων δαιμόνων

Μεγαλώνω και συνειδητοποιώ

συνειδητοποιώ και μεγαλώνω

καταλαβαίνοντας την αξία της μοναχικότητας

το μεγαλείο της μοναξιάς

την αποδοχή του εαυτού μου.

Το σκοτεινό μυστικό της θάλασσας

"Ένα θεατρικό-ύμνος σε ανθρώπους που ξεπερνάνε τα όρια, τα εμπόδια και κυνηγάνε τα όνειρά τους, όσο δύσκολα κι αν φαίνονται. Σε ανθρώπους «ανήσυχους, περιπλανώμενους, περιπατητές, που μοιάζουν να είναι κουρδισμένοι να γυρίζουν γύρω γύρω, από τα γεγονότα, τον κόσμο, τον ίδιο τους τον εαυτό…".